Achter het scherm van Emilie F., opgepakt voor visum- en identiteitsfraude
Bij valse visumaanvragen worden slachtoffers naar een nepwebsite gelokt die eruitziet als een officiële overheidsdienst. Daar betalen ze voor een reisdocument dat uiteindelijk niet geldig blijkt te zijn.
Ik dank de wereldleiders voor hun strengere visumregels. Ze hebben me op korte tijd veel opgebracht. Want als mensen informatie zoeken over visa of reisdocumenten, doen ze dat meestal gewoon via Google. En daar wist ik handig op in te spelen. Veel mensen zien het verschil niet tussen een gewoon zoekresultaat en een gesponsorde advertentie. Voor mij was dat ideaal.
“Als het er uitziet als de overheid. En het klinkt als de overheid. Dan zal het wel de overheid zijn, niet? Niet.”
Ik had eigenlijk twee manieren van werken. Ofwel deed ik me voor als de overheid zelf, ofwel als een reisagentschap dat je zogezegd werk uit handen nam. Geen stress, ik zou die visumaanvraag wel voor je regelen. Me voordoen als de overheid was trouwens niet zo moeilijk: een droge toon, software die niet al te modern oogde, een paar vlaggen en logo’s, en klaar. Voor veel mensen klonk dat geruststellend. Maar hoe het verhaal ook begon, het eindigde voor mij meestal op dezelfde manier: geld op mijn rekening, en een foto van het paspoort, voor- en achterkant.
“6 universele emoties + 1: geen zin in admin”
Het was vaak voorbij in een paar klikken. Als mensen een reis plannen, zitten ze in hun hoofd al op hun bestemming. Ze kijken vooruit en willen vooral zo snel mogelijk af van alle administratie errond. En net daar speelde ik op in. Ik moest nauwelijks op angst of paniek duwen, alleen op dat simpele gevoel van: ik heb echt geen zin in deze admin. Maak het platform een beetje intuïtief, en voor je het weet zitten ze al in het betaalportaal.
“De foto’s van de paspoorten kon ik daarna doorverkopen op het dark web.”
Die betalingen liepen bijna altijd via PayPal of met Visa. Bancontact was voor mij geen optie, omdat dat te veel sporen naliet. En intussen zat ik ook nog eens op een hele stapel paspoortfoto’s, die ik later opnieuw kon doorverkopen op het dark web. Daar verdiende ik geen fortuin mee, maar het was wel een mooie extra. Als ik er nu op terugkijk, was het eigenlijk bijna te simpel om waar te zijn.
“Er zijn nog honderden andere oplichters aan het werk.”
Ik ben er zelf mee gestopt, omdat de politie me heeft opgespoord. Maar er zijn nog honderden andere oplichters aan het werk. Als ik erop terugblik, was er nochtans een simpele vuistregel om ons te herkennen: de overheid adverteert niet en laat ook andere betaalmethodes toe dan alleen Visa of PayPal.