Achter het scherm van Delphine H., opgepakt voor vacaturefraude

Weet je wat handig is aan jongeren die een job zoeken? Ze zijn happig. Ze willen erin vliegen, snel geld verdienen nemen dus zelf contact met je op. Maar ze zijn niet dom. Voor mij kwam het er vooral op aan om te beginnen met een heel aanlokkelijke vacature, meestal bij een bekend bedrijf. Daarna moest ik gewoon de chillheid zelve zijn. Geen druk zetten, maar goesting geven.

“Hun bank- en identiteitsgegevens verkocht ik aan georganiseerde bendes.”

Ik was niet op zoek naar grote sommen geld. Anders had ik wel een andere doelgroep gekozen. Voor mij draaide het vooral om bankgegevens en identiteitsgegevens te verzamelen. Die kon ik makkelijk en voor een goeie prijs doorverkopen aan georganiseerde bendes. Zij gebruikten die dan weer om bijvoorbeeld cryptorekeningen te openen of fraude te plegen in naam van iemand anders.

“Ik bood topjobs aan. Fake jobs, weliswaar, maar ze klonken echt wel goed.”

Bij de meesten was er geen greintje wantrouwen. Waarom zouden ze ook? Ik deed me altijd tof en toegankelijk voor en bood topjobs aan. Fake jobs weliswaar, maar ze klonken echt goed. Glijdende uren, deftig betaald, late shifts, veel telewerk, enzovoort. Ik gebruikte bijna altijd bestaande jobplatforms en deed me voor als een bekend bedrijf. Het eerste doel was om hen zelf contact te laten opnemen. Eens dat gebeurde, wilde ik hen zo snel mogelijk van het platform weg krijgen naar een privéchat. WhatsApp, Telegram, Signal, dat maakte niet uit. Zolang ik maar weg was uit een gemonitorde omgeving en kon overschakelen naar een versleutelde chat. Onder het mom van 'dat is persoonlijker' of 'dat communiceert makkelijker' kreeg ik hen meestal snel mee.

“Heb je ooit al moeten betalen voor een job? Ik heb honderden jongeren zo ver gekregen.”

In de privéchats had ik de volledige controle. Die apps hebben allemaal een ingebouwde fotofunctie, dus de sollicitanten konden in een mum van tijd foto’s doorsturen van hun identiteitskaart en bankkaart. En dan ging ik zelfs nog een stap verder. Ze moesten zogezegd betalen voor hun uniform. Pas op, dat was bijna niets: 2 of 3 euro. Maar in werkelijkheid gaf die betaling mij toegang tot hun gegevens, en dus ook tot veel meer. Daarmee konden illegale transacties gebeuren, of accounts worden geopend op hun naam. Zot, hé? Maar het werkte. Ik heb zo veel jongeren meegekregen in mijn verhaal. En voor ze beseften wat er echt gebeurde, was het al te laat.

“Als het te goed is om waar te zijn...”

Door hen hoop te geven op een snelle, simpele job, schakelde ik hun gezond verstand uit. Terwijl er nochtans duidelijke manieren waren om me te herkennen. Alleen viel dat niet altijd meteen op. Hoewel de platforms legitiem waren, waren er toch een paar opvallende signalen. De oplichters met wie ik samenwerkte, gaan het niet graag horen, maar bon. Hier is een gouden tip. Geen enkele recruiter vraagt om het gesprek verder te zetten in een privéchat. En al zeker niet om te betalen voor een uniform. Uiteindelijk waren ook de vacatures zelf net iets te mooi om waar te zijn: veel geld, weinig uren, dichtbij huis of zelfs volledig telewerk. Als het te goed klinkt om waar te zijn, dan is het dat meestal ook.